The original Concept of Akalpurakh - Dr. Gurbhagat Singh

bscheema · #1 (**permalink**) 18-May-2012, 22:11 PM

The original Concept of Akalpurakh

Dr. Gurbhagat Singh

(Ex-Head, Department of English, Punjabi University, Patiala)

Dasam Granth is the creation of Guru Gobind Singh. The controversy regarding its authorship is without substance. According to the accepted scholarly norms, if a written historical evidence regarding the authorship of a work is not available, then, it is the internal evidence and cultural memory that are taken into consideration. Since the "eternal departure" of Guru Gobind Singh, the Sikh memory, as mediated by the tradition, has always accepted the entire Granth as the writing of Guru Gobind Singh. The most vital internal evidence is of the meta-sign Akal Purakh (Timeless Person) that the Guru elaborates in an identical language in the entire Granth.

The second major and consistent concern is to reinterpret and modify the Hindu myth regarding the avatars and battles between the gods and the demons.

The Akal Purakh or God of Guru Gobind Singh is his model for reshaping human beings and the society that they need to grow. As manifested in the Guru’s writings, Akal Purakh is all forms (Sarab rupe), He has no caste (jati), no marked features (chenchakra), He is the king of kings (saha sultan), and greater than thousands of Indras. Using the Qur’ anic attributes and adjectives, the Guru calls Him as the Kindest (karimul karime). Employing the yogic and Buddhistic-tantric terms the Guru names Him as the Superyogi (jogeshvra) and jantra tantra. All these different forms of Akal Purakh appear to be "wonderful" yet they belong to the same enflaming energy, says the Guru.

The originality and distinction of Akal Purakh is that He is not a unitive enclosure, meaning closed to His essence denying multiple manifestation mediated by historical and geographical specificities. In Shankara’s well known classic Brahmbhashya that is a classic of Vedanta and Hindu thought Brahma’s "unity" has been called as "the true existence while manifoldness is evolved out of wrong knowledge". Shankara further insists upon the unitarinism of Brahma by saying "it is impossible even within hundreds of years, even to bring about an effect which is different from its essence". Shankara’s most influential text that has formed the Hindu view of person and society does not encourage multiplicity of thought and being. In Qur’ an also it is pronounced inSura 37:4 "Verily, verily your God is One".

Another very special feature of Akal Purakh is that He is sarab bhoge, which means He consummates multiply. The idea related to bhog can be traced back to the non-Aryan philosophy of Lokayata that prioritised the senses although the Guru in the Akal Ustat (In Praise of the Immortal) also says that Akal Purakh is without a body (deha). The Guru salutes Him because He manifests Himself in Arabic, Persian, Pahlavi, Pashto, Sanskrit, etc. He becomes Purana, and also Karim (blesser) and Qur’ an. He is sung by the Red Indians near San Francisco, the soft bodied (probably Europeans) and by those living around the Sindh Sagar.

The point to be understood about the Akal Purakh, as elaborated by Guru Gobind Singh in Dasam Granth is that he is not a closed essence but a multidimensional Being manifesting through different languages and communitarian experiences located in diverse histories and geographies. It is obvious that He is the model for organising humans and society as mosaic of diversity. The Guru’s vision of God is different from the unitarian visions of Hinduism and Islam. The consummatory or dynamic Bodily aspect also distinguishes Him from the parthogenesis of Christianity that regards the Christ as outside the evolutionary or bodily processes. To the Guru, Akal Purakh is also "the highest love" and "the most beautiful song". The appropriate word that we can use to describe the Akal Purakh of Dasam Granth is polygenesis. It means the vision of God that takes shape through the perspectives of diverse communities, nations, people experiencing life in different situations.

Another distinction of AkalPurakh is His form as the "self-ignited" and "enlightening Sword (Kharag) that acts for Justice. Through its vital action it unblocks the evolutionary process of the universe.
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/general-discussion/38519-original-concept-akalpurakh-dr-gurbhagat-singh.html

A substantial part of Dasam Granth is devoted to narrate the lives of the avatars or incarnations. Instead of accepting them as autonomous gods, the Guru accepts them only as among the many possibilities of Akal Purakh’s body. The Guru rather presents them, as heroes who fought against evil and injustic. Declaring forthrightly, the Guru says that he does not worship Ganesh, Krishna or Bishan. They all act on the command of Akal Purakh and were not liberated from the illusions of world-cycle. Chandi has also been accepted only as the militant light of Akal Purakh to kill the demons. The most powerful Hindu mythology that was making people alienated worshippers of an abstract kind, has been reinterpreted by the Guru as stories about the fight between the just and the unjust. This was done to radicalize people’s consciousness and prepare them for a transformative role.

No wonder, in accordance with his transformative intentions, the Guru wrote a very magnificent and all time revolutionary poem Shastramala (Rosary of Weapons). Sword, khanda, cannon, arrow etc., have been calledpirs or holy men in the Islamic idiom. More than that these weapons are to the Guru expressions of Akal Purakh. Using the metaphor of Krishana myth, the cannon has been called as the enemy of the "tiger" who kills the "deer" grazing on the banks of Jamuna, the beloved of Krishna. Metaphorically, the connon is the enemy of the then cruel Emperor imposing his inhuman hegemony on innocent people and thereby wrecking the beauty of life. Raising weapons to divinity and protection of life’s dynamic music, could not be accomplished in poetry even by the most lofty revolutionary movements of our time led by Lenin, Mao, Ho Chi Minh and Castro.
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/showthread.php?t=38519

A very instructive section of the Granth is Chritropakhyan on which the Guru creates a dramatic narrative. A minister is narrating stories to a king. Most of the stories are about sexually distorted women who were having sexual relations with several men by cheating their husbands and lovers, but in this very section there are also some stories about brave women like Jodha Bai and the daughter of Bijay Singh who battled with a prince refusing to marry her. The section aims at educating the Guru’s prospective armed revolutionaries about making a distinction between the distorted and authentic man-woman relationships. The section ends with a meditation and prasie of Akal Purakh who creates the drama of different temporal orders.

The over-hero of DasamGranth is Akal Purakh, no avatar or mythological goddess. Akal Purakh has been presented as a model to emulate and reorganise human beings and society. He is neither exculsively Hindu, nor Islamic, nor Buddhistic, nor Christian. No single vision or essence can describe Him. Many polarities and visions meet in Him. For that reason the language and metaphor that the Guru employs come from different sources. In our contemporary idiom it can be said that the Akal Purakh of Guru Gobind Singh is multidimensional and multipolar. His castelessness and multiplicity distinguish Him especially from the HinduVedanta and Islamic-Qur’ anic vision. The language and metaphor of Dasam Granth are polygenetic, made up of different traditions and sources.

It is amazing to find the gathering of diverse cultural visions to describe and constitute the meta-sigm of AkalPurakh in Dasam Granth. Had Nietzsche read the Granth he would have called it as a writing done under the "pressure of abundance". Massive energy and multicultural vision form Akal Purakh’s Being that is multiplicity in dialogue. He is pure dynamism and Becoming simultaneously. The idea of Akal Purakh was revolutionary in the times of the Guru. It aimed at dismantling the unitarian models of Hindu Vedanta and Islam that were pushing a singular essence and vision to organise oneself and the society around.

For its emphasis on multiplicity and multipolarity and how those can be in dialogue in Akal Purakh who can be emulated in one’s being and socio-political institutions, Dasam Granth is not only an historic contribution to Indian culture but also to the world of the new millennium struggling to evolve such vision and metaphors. The Khalsa of Guru Gobind Singh, the army of saint-soldiers in other words, is envisioned as multicultural and multidimensional vibrating with poetry and the value of justice. The incredible breadth of vision of Dasam Granth will always exceed any uniperspectival effort to Highjack it

bscheema · #2 (**permalink**) 19-May-2012, 11:51 AM

well howcome this is not criticized

Ishna · #3 (**permalink**) 19-May-2012, 13:27 PM

1. I personally actually enjoyed some parts of the article, it provided a point of view I haven't read before. Thanks for providing it.
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/showthread.php?t=38519

2. People are free to believe as they see fit. Many Sikhs hold Dasam Granth Sahib in high esteem close to or just as high as Sri Guru Granth Sahib Ji. Arguing about it is just going to cause a larger tear in the already fraying Sikh community fabric. There are bigger issues in the community to tackle first, like female feticide.

3. The only thing I would point out is that regarding Chritropakhyan there are a couple of stories about the wayward sexuality of men too (because yes, they do actually have wayward sexuality too, but it seems us Kaurs don't need warning about it quite so much as the Singhs need warning about it).

Gyani Jarnail Singh · #4 (**permalink**) 19-May-2012, 21:03 PM

Ishna Ji..
its NOT about morality, morals, lessons to be learnt etc etc..its all about the VULGAR LANGUAGE.
You see Schools..even Primary ones do teach about reproduction and all that..BUT no school will use those really "illustrative" Films we can find on the Internet listed as XXX..to use in the classroom and then claim..OH its EDUCATIONAL....its natural..its OK...whatever.
One DG Supporter in Canada actually did suggest that the DG Chiratrs are EDUCATIONAL and thats why the "author" wrote them so graphically/Vulgarity...so that there is nothing left to "imagination"....
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/showthread.php?t=38519
IF I want to teach my kids to .."Not sleep around"..is it necessary to describe the sex act, shaving of privates, getting intoxicated on bhnag and drugs, and the various positions etc..having sex with horses and donkeys..etc etc...IF I wnat my kids to NOT STEAL...do I have to teach them how to break locks, smash /disable Alarms, bang security guards on the head to knock them out..etc etc..??? Too far Fetched...GO READ the actual WORDS in DG..then come back here and write what you saw...
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/showthread.php?t=38519

And you a re right..theres NO POINT in visiting this trash repeatedly...garbage is garbage and will remain garbage..no matter how much "perfume" we throw on it...IT should BE BURIED and the KAUM begin RECONSTRUCTION..and move Forward.

harry haller · #5 (**permalink**) 19-May-2012, 21:40 PM

Gyaniji,

Although I agree with your sentiments completely, I think Ishnaji has a valid point in that

Quote:

2. People are free to believe as they see fit. Many Sikhs hold Dasam Granth Sahib in high esteem close to or just as high as Sri Guru Granth Sahib Ji. Arguing about it is just going to cause a larger tear in the already fraying Sikh community fabric. There are bigger issues in the community to tackle first, like female feticide.

So although privately, I think the same, I have to confess that when I get drawn into a debate on the matter, rather than go round in circles for hours, I just smile and say 'whatever you think'

I do think this is a dividing issue that should contained with good grace rather than risk fracturing us even more,

Gyani Jarnail Singh · #6 (**permalink**) 19-May-2012, 21:44 PM

Here is where the entire ROT in Sikhism begins..Root of all such is DG... from Khalsanews.org
ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਦਾ "ਜਨਮ ਦਾਤਾ", ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਭਾਗ - ਪਹਿਲਾ
- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ,ਕਾਨਪੁਰ

ਅੱਜ ਇਕ ਵੀਰ ਨੇ ਫੇਸ ਬੁਕ 'ਤੇ ਇਸ ਲੇਖ ਨਾਲ ਲਗੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਪਾਈ । ਇਸ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਨਮਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੱਚਦੇ ਟੱਪਦੇ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਂਦੇ ਦਿਖਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਤੁਕ ਵੀ ਗਲਤ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਸ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਇਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ "ਸ਼ੰਖ" ਆਦਿ ਵਜਾਂਦਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮੰਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੀ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਗਇਆ। ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਵਜਦੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ (ਵੈਸੇ ਤੇ ਹਜੂਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਤਖਤ ਤੇ ਵੀ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਘੜਿਆਲ ਵਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਦਿਰ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ)। ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਯਾਦਾ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਘੜਿਆਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਜੂਰੀ ਵਿੱਚ ਵਜਾਣੇ ਮਨਾ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਉਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਅਵਾਜ ਨੂੰ "ਸ਼ੰਖ ਨਾਦ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਿੰਦੂ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਅਪਣੀ ਤਰਫ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਸ ਦੀ ਆਵਾਜ "ਸ਼ੰਖ ਨਾਦ" ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਆਗਾਜ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੀ ਰਹਿਆ ਹੈ। ਹਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਮ ਦੀ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਜਿਕਰ ਬਹੁਤ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕ ਪੂਰਾ (ਅਪ) ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੋਜਾਨਾਂ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੋੜ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ।
ਇਸ ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ "ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਉਣ" ਵਾਲਾ (ਅਪ) ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਅਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਚੇਤਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇਨਾਂ ਤੁਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿਸਨੇ ਜੋੜਿਆ? ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਲੇਕਿਨ ਹਜੂਰ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਪਟਨਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦੋ ਤਖਤਾਂ ਤੇ (ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਚਵਾਦੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ ) ਅੱਜ ਵੀ ਆਰਤੀ ਵਿਜ ਇਹ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ।

ਸੰਖਨ* ਕੀ ਧੁਨ ਘੰਟਨ* ਕੀ ਕਰਿ ਫੂਲਨ ਕੀ ਬਰਖਾ ਬਰਖਾਵੈਂ ॥
ਆਰਤੀ ਕੋਟਿ ਕਰੈ ਸੁਰ ਸੁੰਦਰ ਪੇਖ ਪੁਰੰਦਰ* ਕੇ ਬਲਿ ਜਾਵੈਂ ॥
ਦਾਨਤਿ ਦੱਛਨ ਦੈ ਕੈ ਪ੍ਰਦੱਛਨ ਭਾਲ ਮੈ ਕੁੰਕਮ ਅੱਛਤ ਲਾਵੈਂ ॥
ਹੋਤ ਕੁਲਾਹਲ* ਦੇਵ ਪੁਰੀ* ਮਿਲਿ ਦੇਵਨ ਕੇ ਕੁਲਿ* ਮੰਗਲ ਗਾਵੈਂ ॥੫੫॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗਰੰਥ : ਪੰਨਾ ੧੮੯ ਪੰ. ੧੪

*ਪੁਰੰਦਰ= ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ,*ਦੇਵ ਪੁਰੀ = ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ , *ਦੇਵਨ ਕੇ ਕੁਲਿ = ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ , * ਸੰਖਨ=ਸ਼ੰਖ, ਘੁੱਗੂ, *ਘੰਟਨ = ਟੱਲ, ਘੰਟੀਆਂ, ਕੋਲਾਹਲ = ਸ਼ੋਰ, ਰੌਲਾ

ਇਥੋਂ ਤਕ ਤੇ ਇਸ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਤੇ ਢੋਲ ਵਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਤੋ ਅਗੇ ਦੀਆਂ ਤੁਕਾਂ, ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ । ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੂਰਵਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲਾਈਂਨਾਂ ਸਿੱਖ ਪੜ੍ਹਨਗੇ ਤੇ ਇਹ ਭੇਦ ਖੁਲ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਜੋ (ਅਪ) ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਦਾ ਧੋਖਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤੁਕਾਂ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਲਈ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਆਰਤੀ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਦੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਯੁਧ ਜਿਤ ਕੇ ਆਈ "ਦੁਰਗਾ" ਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਅਗਲੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਜੋ ਮੀਣਿਆਂ ਅਤੇ ਮਸੰਦਾ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੁਕੋ ਲਈਆਂ ਨੇ।

ਇਹ ਹੀ ਚਾਲਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਦੀ ਮੀਣਿਆਂ ਅਤੇ ਮਸੰਦਾਂ ਨੇ, ਸੋ ਦਰ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ "ਕਬਿਉ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ ਚੌਪਈ" ਨੂੰ ਘਸੋੜਨ ਵੇਲੇ ਕੀਤੀ। ਉਨਾਂ ਨੇ ਚੌਪਈ ਜਿਸਦੀ ਪੌੜੀ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ 377 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੂੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨੰਬਰ ਬਦਲ ਕੇ ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ "ਇੱਕ" ਕਰ ਦਿਤਾ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ 378 ਨੂੰ ਨਿਤਨੇਮ ਦਿਆਂ ਗੁਟਕਿਆ ਵਿੱਚ ਪੌੜੀ 2 ਕਰ ਦਿਤਾ। ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਦੇ ਪਿਛੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਮੀਣਿਆ ਅਤੇ ਮਸੰਦਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਮਕਸਦ ਸੀ, ਕਿ ਇਸ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਤਾਂ ਮੰਨ ਲੈਣ, ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਦੇ ਅਗੇ ਅਤੇ ਪਿਛੇ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਦੀ ਵੀ ਜਾਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰਨ। ਜੇ ਚੌਪਈ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ 377, 378...379... ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ 1-2-3------ ਨਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿੱਖ ਦੇ ਮੰਨ ਵਿਚ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਇਸ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਇਹ ਜਰੂਰ ਆੳਣਾ ਸੀ, ਕਿ 375 374 373............301....ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਤੇ ਕੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਜੇ ਸਿੱਖ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੂਰਵਲੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਅਤੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਚੌਪਈ ਕਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਇਹ ਉਹ ਮੀਣੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ । ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੌਪਈ ਉਸ "ਤਰਿਤ੍ਰਯੌ ਪਾਖੀਯਾਨ" ਨਾਮ ਦੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਕਵਿਤਾ ਦੇ 404 ਵੇਂ ਚਰਿਤਰ ਦੀਆਂ ਅਖੀਰਲੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੀ ਸਾਡੇ ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੌਪਈ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਬਦਲ ਦਿਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਥੌਂ ਤਕ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸ਼੍ਰੌਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕਾਲਾ ਕਾਰਨਾਮਾਂ, ਅਪਣੇ ਛਾਪੇ ਹੋਏ ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗੁਟਕਿਆ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਕੁਝ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਇਹ ਅਕਸਰ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ 6-7 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾਂ ਕਿਉ ਯਾਦ ਆ ਗਇਆ? ਮੈਂ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਇਕ ਸਵਾਲ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਅਪਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਆਗੂਆਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਚੌਪਈ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਹੈ (ਉਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ), ਤੇ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਛੇੜ ਛਾੜ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧੀਕਾਰ ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸਨੇ ਦੇ ਦਿਤਾ? ਗੁਰੂ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇਕ ਅਖਰ ਦੀ ਛੇੜ ਛਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਦੋਖੀ ਮਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ ਨੂੰ ਤਾਂ ਚਲੋ, 6-7 ਸਾ਼ਲਾਂ ਤੋ ਹੋਸ਼ ਤਾਂ ਆ ਗਈ ਹੈ (ਇਨਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ), ਚੌਪਈ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਲੀ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਨੇ। ਉਨਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਕ੍ਰਤ ਕਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਕ੍ਰਤ (ਵਿਗੜੇ) ਪਾਠ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ, ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਕੀ ਉਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਫਰਜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗਲਤ ਗੁਟਕੇ ਛਾਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਅਵਾਜ ਉਠਾਉਨ?

ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣ ਵਾਲੇ (ਅਪ) ਸ਼ਬਦਾ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਗਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇਨਾਂ ਤੁਕਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਚਲ ਜਾਵੇ, ਕਿ ਉਹ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਆਰਤੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ "ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ" ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਸ ਲਈ ਇਨਾਂ ਤੁਕਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਕੁੱਝ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਦੇਵੀ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਉਸਤੱਤ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗਾਇਨ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ।

ਸਭ ਸੂਰ ਸੰਘਾਰ ਦਏ ਤਿਹ ਖੇਤ ਮਹਾਂ ਬਰ ਬੰਡ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਕੈ ॥
ਤਹ ਸ੍ਰਉਨਤ ਸਿੰਧ ਭਇਓ ਧਰਨੀ ਪਰਿ ਪੁੰਜ ਗਿਰੇ ਅਸਿ ਕੈ ਧਮ ਕੈ ॥
ਜਗਮਾਤ ਪ੍ਰਤਾਪ ਹਨੇ ਸੁਰ ਤਾਪ ਸੁ ਦਾਨਵ ਸੈਨ ਗਈ ਜਮ ਕੈ ॥
ਪੰਨਾ 188,ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ

ਅਰਥ : ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਚੰਡੀ (ਦੁਰਗਾ) ਨੇ ਮਾਰ ਕੇ ਅਪਣਾਂ ਪ੍ਰਾਕਰਮ ਫੈਲਾ ਦਿਤਾ। ਇੱਨਾਂ ਖੂਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲ ਗਇਆ, ਕਿ ਖੂਨ ਦਾ ਇਕ ਸਮੂੰਦਰ ਹੀ ਉਮੜ ਪਿਆ। ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ (ਜਗਮਾਤਾ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਹੀਂ) ਨੇ ਅਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਸੁਰਪਤੀ (ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ) ਦਾ ਕਾਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਚੰਡਿਕਾ (ਦੁਰਗਾ) ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੂੰਡ ਤੇ ਬੈਠੀ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਇਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸ੍ਵੈਯਾ ॥
ਲੋਪ ਚੰਡਕਾ* ਹੋਇ ਗਈ ਸੁਰਪਤਿ* ਕਉ ਦੇ ਰਾਜ ॥
ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਅਭੇਖ ਕਰਿ ਕੀਨੇ ਸੰਤਨ ਕਾਜ ॥੫੩॥
ਝਾਲਰ ਤਾਲ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਉਪੰਗ ਰਬਾਬ ਲੀਏ ਸੁਰ ਸਾਜ ਮਿਲਾਵੈਂ ॥........
ਆਰਤੀ ਕੋਟਿ ਕਰੈ ਸੁਰ ਸੁੰਦਰ ਪੇਖ ਪੁਰੰਦਰ* ਕੇ ਬਲਿ ਜਾਵੈਂ ॥ ਪੰਨਾ 189 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ
ਚੰਡਕਾ*= ਚੰਡੀ, ਦੁਰਗਾ, ਸੁਰਪਤਿ* = ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖੀ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ , ਪੁਰੰਦਰ* = ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ।

ਅਰਥ: ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਯੁਧ ਜਿਤਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਦੁਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਅਲ਼ੋਪ ਹੋ ਗਈ । ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਯਗ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਡੋਲਕੀ, ਮ੍ਰਦੰਗ ਅਤੇ ਰਬਾਬ ਆਦਿਕ ਸਾਜ ਵਜਾ ਵਾਜ ਕੇ ਇਕ ਸੁਰ ਨਾਲ (ਦੁਰਗਾ ਦੀ) ਇਹ ਆਰਤੀ ਉਤਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਰੋੜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਆਰਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ (ਪਰੰਦਰ) ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੂਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/showthread.php?t=38519

ਵੀਰੋ, ਹੁਣ ਵੀ ਜੇ ਤੁਸੀ ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣਾ ਹੈ ਤੇ ਬੇਸ਼ਕ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੋ, ਲੇਕਿਨ ਇਕ ਗਲ ਯਾਦ ਰਖਿਉ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਣਾਂ ਨਾਤਾ ਜਰੂਰ ਤੋੜ ਲਵੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੋ ਬੇੜੀਆਂ ਉਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਾਣੀ ਇਨਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਹੀ ਉਹ ਬੋਹਿਥ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇਕ "ਕਰਤਾਰ" ਤਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ "ਕੂੜ ਕਬਾੜ ਕਿਤਾਬ " ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਉਸਤੱਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਬਣਾਂ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ "ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਕੂਰੀਤੀਆਂ ਦਾ "ਜਨਮ ਦਾਤਾ", ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ। ਇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀ ਆਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ "ਦੁਰਗਾ ਉਸਤਤਿ" ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਸ਼ ਗਾਈ ਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਵੇਖੇ, ਬਿਨਾਂ ਸਮਝੇ। ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਇਸ "ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ" ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀ ਕੂਰੀਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇਨਾਂ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਾਂਗੇ।
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/showthread.php?t=38519

Gyani Jarnail Singh · #7 (**permalink**) 19-May-2012, 22:00 PM

THIS is also from DG...How to cure a certain disease...perform Oral on a Mare (female Horse).....morality ?? what kind ??

see attachment....if anyone wants an english translation..its "available"....but be WARNED..its extremely VULGAR...

Ishna · #8 (**permalink**) 20-May-2012, 05:44 AM

Gyani ji I have read parts of Chritropakhyan and I agree it is vulgar language and as a female I am very offended that there are so many examples of lies and deceit by women and we are shown as having nothing better to do than plan traps for men because of our insatiable lusts for their members.
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/showthread.php?t=38519
Reference:: Sikh Philosophy Network http://www.sikhphilosophy.net/showthread.php?t=38519

But Harry ji summed up the position I feel I should take on the whole issue.

However, this is not a thread about Chritropakhyan or the vulgarity contained within it.

It is actually about how the rest of the Dasam Granth can be read with Akaal Purakh in mind. From my limited understanding, it is saying it uses stories of avatars and incarnations to express facets of Akaal Purakh. Whether it's endorsing the literal existence of these deities is unclear because it does say they are the 'body' of Akaal Purakh.

Akaal Purakh is THE big stuff in the universe. Not just in Punjab, not just in India, but THE whole entire universe, including all of earth.

That mean other ancient stories can be read with the same 'body of Akaal Purakh' mindset. Stories of Zeus and Heracles, or Thor, Odin and Frigg, or Isis and Osiris be read with the same understanding that they are the body of Akaal Purakh.

At the risk of using a western philosophical term, I'm not sure anymore that Sikhi is monotheistic. I think this term actually damages understanding of Sikhi at a fundamental level.

harry haller · #9 (**permalink**) 20-May-2012, 13:35 PM

Quote:

At the risk of using a western philosophical term, I'm not sure anymore that Sikhi is monotheistic. I think this term actually damages understanding of Sikhi at a fundamental level.

Sis,

for Sikhi to work I feel it must be montheistic, otherwise you risk personalising Creator. Although I love the fact that Odin, Zeus, Krishna, et al are incarnations of Creator, I think as Sikhs we do not actually believe they existed. They are simply what other people personalise as Creator, and of course that must be respected, and I think within Sikhi, it is,but do Sikhs actually believe there were Gods in Olympus, for that matter, does anyone actually believe that, but then whether they did, or not, is largely irrelevant, the point is that when a Muslim talks of Allah, or a Christian of Jesus, I do not have to believe that such actually took place, but I can concede that this is their version of Creator as per their religion, and if they feel the need to personalise Creator, then that is their right. If someone leads a good life, and follows Hukam, but sees God as an elephant, I have no problem with that, I do not need to believe that such actually exists, but I can certainly share in the philosophy. The danger for us as Sikhs is actually accepting that God is an elephant, which in my view, goes against the first ten lines in the Sri Guru Granth Sahib Jimundahug