Poem Punjabi ਸਤਿਨਾਮ ਕਰਤਾਰ

[Dalvinder Singh Grewal]

ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ

ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਯਾਦ ਆਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ।

ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਕਦੇ ਜਾਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ ।

ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਬੇਸ਼-ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਸੀ।

ਪੌਲੀ, ਧੇਲਾ, ਟਕਿਆਂ ਤੇ ਆਨਿਆਂ ਦੀ ਭਾਨ ਸੀ ।

ਪੈਂਸਲ, ਰਬੜ, ਨੇਲਕਟਰ ਤੇ ਕੰਘਾ ਸੀ ।

ਬਾਲਪੈਨ, ਸ਼ਾਰਪਨਰ ਛੋਟਾ ਨੀਲ ਰੰਗਾ ਸੀ।

ਕੀਮਤੀ ਗਰੀਬੀ ਦਾਵੇ, ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ।

ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਯਾਦ ਆਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ।

ਰਖੀਆਂ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਡਾਇਰੀਆਂ।

ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤਰੀਆਂ ਤੇ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ।

ਖੱਟੀ ਤੇ ਖਰਚ ਸਭ ਰਸੀਦਾਂ ਤੇ ਹਿਸਾਬ ਸੀ।

ਕਟਿੰਗ ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਲਾਜਵਾਬ ਸੀ ।

ਯੁੱਗ ਇਕ ਗਿਆ ਗਾਵੇ, ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ।

ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਯਾਦ ਆਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ।

ਉੁਸ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭਿਆ ਉਜਾੜੇ ਦਾ ਬਿਆਨ ਸੀ।

ਮਾਰ ਕਾਟ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਕਿਵੇਂ ਇਨਸਾਨ ਸੀ।

ਲੁੱਟੀਆਂ ਹਵੇਲੀਆਂ, ਪਿੱਛੋਂ ਅੱਗ ਲਾ ਲਾ ਸਾੜੀਆਂ

ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਫੈਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ।

ਸਾਂਭੇ ਹੋਏ ਹੌਕੇ ਹਾਵੇ, ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ।

ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਯਾਦ ਆਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ ।

ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਕਦੇ ਜਾਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ ।

ਫੋਟੋਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਲੀਕੇ ‘ਚ ਸੰਭਾਲੀਆਂ।

ਨੁਸਖੇ ਦਵਾਈਆਂ, ਥੱਲੇ ਬੇਬੇ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ।

ਬੰਦ ਦਰਵਾਜੇ ਵਿੱਚ ਬਾਪੂ ਉਹਨੂੰ ਖੋਲਦਾ।

ਘੰਟੇ ਬੱਧੀ ਰਹਿੰਦਾ ਉਹਨੂੰ ਵਾਚਦਾ ਤੇ ਫੋਲਦਾ।

ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਸੰਦੂਕੜੀ ਦਾ ਬੜਾ ਹੀ ਪਿਆਰ ਸੀ।

ਲੱਕੜ ਦੀ ਸੀ ਭਾਵੇਂ, ਬੈਠਕ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਸੀ।

ਲੱਖਾਂ ਦੀ, ਗਰੀਬੀ ਦਾਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ।

ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਯਾਦ ਆਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ ।

ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਕਦੇ ਜਾਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ ।

ਬਚਪਨ ਜਵਾਨੀ ਬਾਪੂ ਉਹਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਭਾਲਦਾ ।

ਰੱiਖਆ ਹਿਸਾਬ ਹਰ ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਲ ਦਾ ।

ਬਾਪੂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸੰਦੂਕੜੀ ਵੀ ਰੁਲ ਗਈ ।

ਹੋਈ ਨਾ ਸੰਭਾਲ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਇਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈ।

ਹੋਵੇ ਉਹ ਜੋ ਰੱਬ ਭਾਵੇ, ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ।

ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਯਾਦ ਆਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ ।

ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਕਦੇ ਜਾਵੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੰਦੂਕੜੀ ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਸਭ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਓ

ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਰੱਬ ਨੇ ਬੰਦਾ ਜਦੋਂ ਬਣਾਇਆ ।

ਧਰਮ ਜਾਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਇਆ।

ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਸੀ ਰਚਿਆ ਮਿਚਿਆ।

ਰੱਬ ਦੇ ਵੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਖਿਚਿਆ ।

ਕੁਦਰਤ ਉਸ ਦਾ ਬੜਾ ਸਹਾਰਾ।

ਜੀਣ ਮਰਨ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਸਾਰਾ ।

ਕਸ਼ਟ ਪਏ ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਲਭੇ।

ਰੁੱਖ ਪੱਥਰ ਦੁਖ ਦਿੰਦੇ ਲੱਗੇ ।

ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ।

ਧਰਮ ਜਾਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੂਜਾ।

ਪੂਜੇ ਸਾਗਰ ਤੇ ਦਰਿਆ।

ਬਣਿਆ ਪੂਜਕ ਕੁਦਰਤ ਦਾ।

ਵਧੀ ਸੰਖਿਆ ਬਣ ਗਏ ਆਗੂ।

ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਜੋ ਕਰਦੇ ਲਾਗੂ।

ਕੁਝ ਖੁਦ ਨੂੰ ਹੀ ਰੱਬ ਅਖਵਾਉਂਦੇ।

ਕਹਿ ਪਰਜਾ ਉਹ ਰਹਿਣ ਨਿਵਾਉਂਦੇ।

ਜੋ ਨਾ ਨਿੰਵਦਾ ਸਜਾ ਉਹ ਪਾਉਂਦੇ।

ਇਉਂ ਰਾਜੇ ਸੀ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦੇ।

ਜ਼ੋਰ ਜੁਲਮ ਦੀ ਜਦ ਅੱਤ ਹੋਈ।

ਦੁਨੀਆ ਜਬਰਾਂ ਮਾਰੀ ਰੋਈ ।

ਰੱਬ ਦੇ ਬੰਦੇ ਅੱਗੇ ਆਏ।

ਆਖਣ ਬੰਦੇ ਰੱਬ ਬਣਾਏ।

ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਨਾ ਕਰਦਾ ।

ਰਾਜਾ ਵੀ ਤਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਬਰਦਾ ।

ਰੱਬ ਦੇ ਬੰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ।

ਧਰਮ ਚਲਾਏ ਲੋਕਾਂ ਡੱਟ ਕੇ ।

ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜਦ ਚੱਲੀ ਰੀਤ ।

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੰਡੀ ਗਈ ਪ੍ਰੀਤ।

ਧਰਮ ਸਹਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ।

ਪੈਰੋਕਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾਇਆ।

ਇਉ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਚਲਾਈ।

ਪੈ ਗਈ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ।

ਕੁਦਰਤ ਵੰਡੀ ਬਣ ਗਏ ਦੇਸ਼।

ਧਰਮ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣ ਗਏ ਵੇਸ।

ਵੰਡੀ ਦੁਨੀਆ ਪਾੜੇ ਪਾਏ।

ਤਾਕਤ ਖਾਤਰ ਯੁੱਧ ਲੜਾਏ।

ਖੂਨ ਖਰਾਬਾ ਅੰਤਾਂ ਦਾ ਹੋਇਆ।

ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਇਉਂ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ।

ਬਣ ਗਿਆ ਕਈ ਲੋਕ ਹਠ ਧਰਮੀ।

ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਗਰਮੀ।

ਪਿਆਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤਾਕਤ ਨੇ ਲੀਤੀ।

ਬਸਤੀਵਾਦ ਦੀ ਚੱਲੀ ਨੀਤੀ ।

ਬਣੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਅਤੇ ਕਬੀਲੇ।

ਕਬਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਦੇ ਹਰ ਹੀਲੇ।

ਮਾੜੇ ਦੇ ਗਲ ਪਾਈ ਗੁਲਾਮੀ।

ਖੋਹੇ ਉਸਦੇ ਹੱਕ ਇਨਸਾਨੀ ।

ਆੜ ਧਰਮ ਦੀ ਨੀਤੀ ਲੁੱਟਣਾ।

ਤਕੜੇ ਦਾ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣਾ।

ਧਰਮਾਂ ਨੇ ਇਉਂ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾਈਆਂ।

ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਲੜਾਈਆਂ।

ਇਨਸਾਨੋ ਹੈਵਾਨ ਬਣ ਗਏ।

ਆਪਸ ਅੱਗੇ ਇੰਜ ਠਣ ਗਏ।

ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖੂਨ ਪਿਆਸੇ ।

ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਸੇ।

ਲੋੜ ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਇਨਸਾਨੀ।

ਰੱਬ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਹੋ ਰੂਹਾਨੀ।

ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਤੋੜੋ।

ਇੱਕੋ ਰੱਬ ਸੰਗ ਸਭ ਨੂੰ ਜੋੜੋ।

ਉਸਦੇ ਰਚਿਆ ਮਿਲ ਕੇ ਜੀਣਾ।

ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਹੀਣਾ।

ਵੰਡੀਆਂ ਪਾਉਂਦੇ ਧਰਮ ਹਟਾਓ।

ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੋ ਸਭ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਓ

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਸੋਥੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਰਕਤ
ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ
ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਕਰੇ ਗਲਤੀਆਂ ਇਹ ਇਨਸਾਨੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ।
ਫਿਰ ਭੁੱਲਾਂ ਬਖਸ਼ਾਉਂਦਾ ਫਿਰਦਾ ਬਣ ਗਈ ਉਸਦੀ ਆਦਤ ਹੈ।
ਧੰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚਾ ਬੰਦਾ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ,
ਮੰਜ਼ਿਲ ਭੁੱਲੀ, ਰਸਤੇ ਭੁੱਲੇ, ਪੁੱਠੀ ਹਰ ਇੱਕ ਹਰਕਤ ਹੈ ।
ਠੰਡੇ ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਗਲਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ.
ਹਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਲਦੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਲਾਨਤ ਹੈ।
ਵੱਧਦੇ ਘਾਟੇ ਤੇ ਮਹਿੰਗਾਈ ਚਿੰਤਾ ਜਗ ਵਿਚ ਪਾਈ ਹੈ,
ਫਿਕਰ ਕਰੇ ਤੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਕਦਮ ਕਦਮ ਤੇ ਦਿੱਕਤ ਹੈ।
ਵੱਢੀ, ਠੱਗੀ, ਲੁੱਟਾਂ ਖੋਹਾਂ, ਕਰਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲੋਕਾਂ ਦੇ,
ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਬਣਾਉਂਦੇ iਸਰੜ ਸਿਦਕ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਹੈ।
ਗੁੱਸੇ ਗਿਲੇ ਰੋਅਬ ਦਾਅਬ ਸਭ, ਕਾਰਣ ਬਣਦੇ ਹਾਰਾਂ ਦੇ,
ਦੁਨੀਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਚਲਦਾ ਰੱਖਦੇ ਉਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ ।
ਜਾਤ ਗੋਤ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਝੇੜੇ ਨਿੱਤ ਦਿਨ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,
ਧਰਮ ਜਾਤ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਵੰਡੀਆਂ ਤਾਂ ਇਨਸਾਨੀ ਲਾਹਨਤ ਹੈ।
ਮਿਲ ਜੁਲ ਕੇ ਜੇ ਜੀਣਾ ਸਿੱਖੋ, ਇਸ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ,
ਵੰਡੀਆਂ ਪਾਉਣਾ ਲਾਹਨਤ ਹੈ ਤੇ ਸੋਥੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਰਕਤ ਹੈ ।
ਗ੍ਰੇਵਾਲ ਮੰਗ ਭਲਾ ਸਭਸ ਦਾ ਮਦਦ ਕਰ ਸਭ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ,
ਸੇਵਾ ਮਾਨਵਤਾ ਦੀ ਕਰਨਾ ਰੱਬ ਦੀ ਇੱਕ ਇਬਾਦਤ ਹੈ ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਸੱਚ
ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ
ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੋਚ ਸਕਦਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਸਕਦਾਂ।
ਸੱਚ ਕਹਿਣੋਂ ਝੇਪਦਾ ਨਾ, ਸੱਚ-ਝੂਠ ਤੋਲ ਸਕਦਾਂ।
ਮੈਂਬਰ ਨਾ ਸੰਸਥਾ ਦਾ, ਨਾ ਨੌਕਰ ਸਰਕਾਰ ਦਾ।
ਨਾ ਵੱਡਾ ਦਿਖਾਉਣ ਖਾਤਰ, ਗੱਪੜ ਹਾਂ ਮਾਰਦਾ।
ਐਮਐਲਏ ਨਹੀਂ ਹੈ ਬਣਨਾ, ਵੋਟਾਂ ਨਾਂ ਮੰਗਦਾ,
ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਝੂਠੇ ਦਾਵੇ ਛਿੱਕੇ ਨ ਸਚ ਟੰਗਦਾ।
ਨਹੀਂ ਮੀਡੀਆਂ ਦਾ ਨਾਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਉਤਰ,
ਸਚ ਝੂਠ ਮਿਲ-ਮਿਲਾ ਕੇ ਜੋੜਾ ਜੋ ਖਬਰ ਆਖਰ।
ਸ਼ਰਤਾਂ ਤੇ ਝੂਠ ਕਹਿਣਾ ਰਹਿੰਦਾ ਕੀ ਸੁਚਤਾ ਵਿਚ,
ਸਾਰਾ ਸਮਾਜ ਜੀਵੇ ਖਾਬਾਂ ਦੀ ਉੱਚਤਾ ਵਿੱਚ।
ਲੀਡਰ ਤੇ ਮੁੱਖ ਘਰਾਣੇ ਬਣਦੇ ਨੇ ਸੱਚ ਤੇ ਰਾਖੇ।
ਅਫਸਰ ਵੀ ਝੂਠ ਵਿਚਲਾ, ਫੈਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਖੇ।
ਸੰਤਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਦਾ ਖੱਟੀ ਬਾਜ਼ਾਰ ਬਣਦਾ,
ਅੁਹ ਸੱਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਕੋਠੇ ਦਾ ਹਾਰ ਬਣਦਾ।
ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਇਹ ਨਾ ਹੈ ਮੇਰਾ ਧੰਦਾ।
ਪੱਖ ਦੀ ਨਾ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਦਾ ਸਿੱਧਾ ਆਖਾਂ, ਸਿੱਧਾ ਬੰਦਾ।
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਮਾਂ ਪਿਓ ਨੇ ਸੀ ਸੱਚ ਦੇ ਲੜ ਲਾਇਆ।
ਟੀਚਰ ਨੇ ਹਰ ਸਬਕ ਵਿਚ ਸੱਚੋ ਹੀ ਸੱਚ ਪੜਾਇਆ ।
ਪਰ ਹੋ ਗਏ ਜਦ ਵੱਡੇ ਹੜ੍ਹ ਝੂਠ ਦਾ ਸੀ ਚੱਲਿਆ।
‘ਇਹ ਕਰ, ਨਾ ਕਰ ਉਹ’ ਸਿਖਦੇ, ਸੀ ਝੂਠ-ਸੱਚ ਰਲਿਆ।
ਕਰ ਝੂਠ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਮਤਲਬ ਸੀ ਮੁਖ ਰੱਖਿਆ।
ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੁਪਾਇਆ ਹਰ ਗੱਲ, ਰਸ ਝੂਠ ਦਾ ਜੋ ਚਲਿਆ।
ਰੋਟੀ ਜਿਲਤ ਮਾਰੇ, ਜੂਠਾਂ ਤੇ ਝੂਠਾਂ ਛਲਿਆ।
ਸੱਚ ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਇਕ ਦਿਨ ਝੂਠਾਂ ਦੀ ਮਹਿਫਿਲ ਰਲਿਆ।
ਸੀ ਪਾਲ ਕੂੜ ਦੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ‘ਚ ਧੂੜ ਪਾਈ।
ਫਿਰ ਲੜ ਗੁਰੂ ਦੇ ਲੱਗਾ, ਸੁੱਤੇ ਨੂੰ ਜਾਗ ਆਈ ।
ਸਚ ਕੀ ਹੈ? ਝੂਠ ਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿੱਖਿਆ
ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਮਕਸਦ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਿਆ।
ਸੱਚਾ ਹੈ ਆਪ ਸਾਈਂ ਸੱਚੀ ਹੈ ਕਿਰਤ ਉਸਦੀ ।
ਰਾਹ ਸਚ ਦਾ ਜੋ ਭੁੱਲੀ ਝੂਠਾਂ ‘ਚ ਰੂਹ ਉਹ ਪਿਸਦੀ।
ਸੱਚ ਜ ੀਕੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮਿਲਣੀ, ਲੜ ਝੂਠ ਦੇ ਨੇ ਠੇਡੇ।
ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਸਾਨ ਸੱਚ ਤੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਾ ਰਹੇ ਦੁਰੇਡੇ।
ਸਤਿਨਾਮ ਪਾ ਕੇ ਪੱਲੇ, ਹੋ ਗਈ ਏ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ।
ਔਕੜ ਨਾ ਹੁਣ ਏਂ ਕੋਈ, ਕੰਮ ਰਾਸ ਸੱਭ ਹੋ ਚੱਲੇ।
ਸੱਚ ਨੂੰ ਲੜ ਲਾ ਕੇ ਜੀਓ, ਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਝਟਕੋ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੇਧ ਪਾਓ, ਐਂਵੇਂ ਨਾ ਹੋਰ ਭਟਕੋ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਆਈ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸੱਜਣਾ

ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ



ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸੱਜਣਾ ਜੀ ਬੜੀ ਆਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਸੁਰਤ ਟਿਕਾਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਤੇ ਨਿਰੀ ਚੁੱਪ ਚਾਂ ਸੀ,

ਅੰਦਰੋਂ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਇੱਕੋ ਨਾਂ ਸੀ।

ਨੀਝ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਜਪਣ ਵਲ ਲਾਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸੱਜਣ ਜੀ ਬੜੀ ਆਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਠੰਢੀ ਠੰਢੀ ਵਾ ਸੀ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੇਲਾ ਸੀ,

ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀ ਜਾਂਦਾ ਚੰਨ ਪੁੰਨਿਆ ਅਕੇਲਾ ਸੀ,

ਮਿਨੀ ਮਿਨੀ ਉਹਦੀ ਕਿਰਨ ਰੁਸ਼ਨਾਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸੱਜਣਾ ਜੀ ਬੜੀ ਆਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਿੱਤ ਮਲੋ-ਮੱਲੀ ਜੁੜ ਗਿਆ ਸੀ,

ਅੰਦਰ ਵੀ, ਬਾਹਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਚੈਨ ਚਿੱਤ ਤੇ ਅਨੰਦਮਈ ਛਾਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ ।

ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਸੁਰਤ ਟਿਕਾਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਬਾਹਰ ਚੰਨ ਚਾਨਣਾ ਤੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰਾ ਚਾਨਣਾ,

ਕਿਤਨਾ ਸੁਹਾਣਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਇਹ ਮਾਨਣਾ,

ਜਿਉ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸੱਜਣਾ ਜੀ ਬੜੀ ਆਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਜੱਗ ਨਾਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਅੱਖ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ,

ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਰੂਹ ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਜਗ ਗਈ,

ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਜੋ ਘੜੀ ਇਹ ਦਿਖਾਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸੱਜਣਾ ਜੀ ਬੜੀ ਆਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

ਮੰਗਦਾ ਦੁਆਵਾਂ ਐਵੇਂ ਮੇਲ ਰਹੇ ਬਣਿਆ,

ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀਣਾ ਵੀ ਕੀ ਸੱਜਣਾ.

ਆਪਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ‘ਚ ਮਿਟਾਈ ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ ।

ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸੱਜਣਾ ਜੀ ਬੜੀ ਆਈ, ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ ਗਈ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ

ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਤੂੰ ਹੀ, ਤੂੰ ਹੀ, ਹੈਂ ਨਜਰ ਮੈਨੂੰ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਮੈਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ ।

ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਤੇਰੇ ਇਹ ਨਜਾਰੇ ਨੇ,

ਸੂਰਜ ਦਿਨੇ, ਰਾਤੀਂ ਸਾਰੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸਿਤਾਰੇ ਨੇ।

ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਖਿਲਾਰੀ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ

ਤੂੰ ਹੀ, ਤੂੰ ਹੀ, ਹੈਂ ਨਜਰ ਮੈਨੂੰ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਝੂਲਦੇ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਹੱਸੀ ਜਾਂਦੇ ਕਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਨੇ।

ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਬੁੱਲ ਨਿਰੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਤੁੱਲ ਨੇ,

ਕਿਵੇਂ ਰੰਗਾ-ਰੰਗ ਬਿਸਤਰ iਵਛਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ ।

ਤੂੰ ਹੀ, ਤੂੰ ਹੀ, ਹੈਂ ਨਜਰ ਮੈਨੂੰ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ। ।

ਤੇਰੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨ ਸ਼ੁਮਾਰ ਏ,

ਕਿਤੇ ਠੰਢ, ਗਰਮੀ, ਬਸੰਤ ਤੇ ਬਹਾਰ ਏ,

ਏਡਾ ਜਗਤ ਤੂੰ ਹੈ ਆਪੂੰ ਹੀ ਚਲਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ ।

ਤੂੰ ਹੀ, ਤੂੰ ਹੀ, ਹੈਂ ਨਜਰ ਮੈਨੂੰ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਕਿਣਕੇ ਸਮਾਨ ਐਵੇਂ ਰਿਹਾ ਟਾਹਰਾਂ ਮਾਰਦਾ ,

ਅਣਹੋਂਦਾ ਹੋਂਦ ਕਿਉਂ ਸੀ ਰਿਹਾ ਇਉਂ ਚਿਤਾਰਦਾ,

ਇਕ ਸਿਫਰ ਤੋਂ ਹਾਂ ਛੋਟਾ, ਸਮਝਾਇਆ ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਤੂੰ ਹੀ, ਤੂੰ ਹੀ, ਹੈਂ ਨਜਰ ਮੈਨੂੰ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਪਾ ਨਾ ਸੀ ਆਪਣਾ ਪਛਾਣਿਆ,

ਭੁਲਿਆ, ਭਟਕਦਾ ਸੀ ਖਾਕ ਸਦਾ ਛਾਣਿਆ,

ਆਈ ਜੋ ਸਮਝ ਰਾਹ ਤੇ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਤੂੰ ਹੀ, ਤੂੰ ਹੀ, ਹੈਂ ਨਜਰ ਮੈਨੂੰ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ‘ਚ ਰੱਬ ਜੀ ਸਮਾ ਲਓ।

ਕਿਣਕੇ ਨੂੰ ਹੋਂਦ ਦਾ ਇਹ ਨਸ਼ਾ ਵੀ ਮਿਟਾ ਲਓ।

ਹੋਵੇ ਨਾਮ ਦਾ ਇਹ ਸਦਾ ਵਾਰੋਸਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

ਤੂੰ ਹੀ, ਤੂੰ ਹੀ, ਹੈਂ ਨਜਰ ਮੈਨੂੰ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਨਾ ਬਹੁਤੀ ਲੋੜ

ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਲਿਖਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਈ, ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਘਟਿਆ ਹੈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।

ਜਜ ਨ ਕਰਨ ਫੈਸਲੇ ਡਰਦੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ ਹੋ ਰਹੇ ਨਿਰਾਸ਼ ।

ਸੱਚ ਛੁਪ ਗਿਆ ਪਰਦੇ ਪਿਛੇ, ਝੂਠ ਫੈਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਰੋਜ਼,

ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਕੇਸ ਲਟਕਦੇ ਪਾਪੀ ਦਾ ਨਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼।

ਵੱਢੀ ਠੱਗੀ ਹੋ ਗਈ ਭਾਰੂ ਮਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਇਓਂ ਇਨਸਾਫ,

ਜੱਜ ਵੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਿਕਦੇ ਵੇਖੇ, ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੀ ਕਿਸ ਤੇ ਆਸ।

ਪੈਣ ਤਰੀਕਾਂ ਕੇਸ ਲਟਕਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਰਿਆ ਝੂਠ,

ਸਿਸਟਮ ਬਦਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਰੋ ਜੇ ਲਾਹੁਣਾ ਹੈ ਪਾਪ ਗਿਲਾਫ।

ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਤੱਕ ਹੋਣ ਫੈਸਲੇ, ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਸ ਇੱਕ ਅਪੀਲ ।

ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੀਸਾਂ ਵਾਲੇ ਚਾਹੀਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਕੀਲ।

ਇਕ ਦੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੇਸ ਹੋਣ ਹੱਲ ਪੰਨੇ ਭਰਨ ਗਵਾਹਾੀਆਂ, ਦੀ ਨਾ ਲੋੜ,

ਸਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹੋਣ ਫੈਸਲੇ ਨਾ ਲੋੜੇ ਵਾਧੂ ਤਫਸੀਲ,

ਵੱਢੀ ਠੱਗੀ ਜੱਜ ਜੋ ਕਰਦੇ ਜੇਲਾਂ ਅੰਦਰ ਕਰ ਦਿਓ ਬੰਦ,

ਚਾਚੇ ਅਤੇ ਭਤੀਜੇ ਵਾਲੀ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ ਡੀਲ ।

ਰੱਬ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਜੱਜ ਹੋਣ ਇਨਸਾਫ ਦੀ ਖਾਤਰ,

ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਹੁਣ ਫੈਸਲੇ, ਏਸੀ ਕਮਰੇ ਕਰ ਦਿਓ ਸੀਲ।

ਜੱਜਾਂ ਤੇ ਜਦ ਹੋਊ ਭਰੋਸਾ, ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਨਾ ਬਹੁਤੀ ਲੋੜ,

ਸੱਚ ਦਾ ਚਾਨਣ ਫੈਲੂ ਸਾਰੇ ਝੂਠਾਂ ਦੀ ਨਾ ਚਲੂ ਰੀਲ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

Let the justice not die.
Dr Dalvinder Singh Grewal

Let the Justice not die,
Stop these lawyers lie.
Save it from monetary deal,
Let not the poor cry.
Ban this justice from sale,
Let the truth always prevail,
Break this chain of dates,
The lowly must justice avail.
Don’t keep the justice bound,
In cosy AC’s room around,
Justice must be on fact and truth,
Judgement be given on ground.
Decide at spot, no delay,
Dates not needed this way,
No more need of appeals,
Send into dark dingies some ray.
Take justice out of files,
From underneath the buried piles,
Which kills the faith of a villager,
Who travels each time many miles
System’s change is urgent need,
Let us remove this evil weed,
Truth prevailing among all courts
Justice instant and clean indeed.

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਪੈਸਾ
ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਸਰਕਾਰਾਂ ਛਪਵਾਏ ਪੈਸੇ।
ਅਪਣੇ ਰਾਜ ਚਲਾਏ ਪੈਸੇ।
ਪੈਸਾ, ਆਨਾਂ ਅਤੇ ਦੁਆਨੀ,
ਦਸ, ਸੌ, ਪੰਜ ਸੌ, ਆਏ ਪੈਸੇ।
ਨੋਟਾਂ ਤੇ ਸਿੱਕਿਆ ਦੀ ਮਹਿਮਾਂ,
ਰੰਗ ਬੜੇ ਦਿਖਲਾਏ ਪੈਸੇ।
ਚਲਦਾ ਹੈ ਵਿਉਪਾਰ ਇਨ੍ਹਾ ਤੇ,
ਸ਼ਹਿਰ ਬਜ਼ਾਰੀਂ ਛਾਏ ਪੈਸੇ।
ਮੰਡੀਆਂ ਸ਼ੇਅਰ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ,
ਝਟ ਪਟ ਹੱਥ ਵਟਾਏ ਪੈਸੇ।
ਸਾਂਭ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰਖੀਦੇ ਨੇ,
ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਪੈਸੇ।
ਤਿਲ ਤਿਲ ਰਿੜਕ ਕਮਾਏ ਪੈਸੇ,
ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ ਗਵਾਏ ਪੈਸੇ।
ਐਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕੀਨਾਂ ਖਾਤਰ,
ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ ਲੁਟਾਏ ਪੈਸੇ।
ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਬਾਇਲਾਂ,
ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਖਾਏ ਪੈਸੇ।
ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਤਾਬ ਨਾ ਆਉਂਦੇ,
ਨਾਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਏ ਪੈਸੇ।
ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਬੇਫਿਕਰ ਉਹ ਜੀਏ,
ਅੱਗੇ ਲਈ ਬਚਾਏ ਪੈਸੇ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ

ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ



ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਵਾਰ।

ਉਨਾ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਯਾਦ ਹਮੇਸ਼ ਕਰੇ ਸੰਸਾਰ।

ਨੌਵੇਂ ਗੁਰ ਜੀ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ।

ਵਿਸ਼ਵ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖਾਤਰ ਦੇਣਾ ਸੀਸ ਕੀਤਾ ਸਵੀਕਾਰ।

ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਪੂਤ ਤਿਆਗ ਮਲ ਤਿਆਗ ਦੀ ਸਨ ਸੱਚੀ ਤਸਵੀਰ।

ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਗਤੀ ਲੱਗੇ ਜਪ ਤਪ ਦੀ ਹੋਈ ਤਾਸੀਰ ।

ਜੰਗ ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਦੀ ਹੋਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੱਲੀ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ।

ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਕਿਹਾ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਤਿਆਗੀ ਤੋਂ ਬਣ ਗਏ ਬਲਵੀਰ।

ਨਾਮ ਨਾਲ ਪਰ ਜੁੜੇ ਰਹੇ ਤੇ ਨਾਮ ਦਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪ੍ਰਚਾਰ।

ਸਾਰੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਭ੍ਰਮਣ ਕਰ, ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ ਸੰਸਾਰ।

ਨਾ ਡਰ ਮੰਨੋ, ਨਾ ਡਰ ਦੇਵੋ, ਆਪਸ ਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖੋ ਪਿਆਰ।

ਕਿਰਤ ਕਰੋ ਤੇ ਨਾਮ ਜਪੋ ਮਿਲ ਖਾਓ ਵੰਡ ਸਮਝ ਸਭ ਵੀਰ ।

ਗੁਰ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਦ ਜੋਤ ਸਮਾਏ, ਤੇਗ ਬਕਾਲੇ ਭਗਤ ਚ ਲੀਨ।

ਮੱਖਣ ਸ਼ਾਹ ਗੁਰ ਲਾਧੋ ਕਹਿ ਕੇ ਕਰੇ ਉਜਾਗਰ ਗੁਰ ਪੁਰਵੀਣ।

ਗੁਰ ਪਦ ਸਾਂਭਕੇ ਫਿਰ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ।

ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਜਦ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਇਆ ਢਾਹੋ ਮੰਦਰ ਸੀ ਸੰਗੀਨ ।

ਵਾਪਸ ਆ ਆਨੰਦਪੁਰ ਵਸਿਆ, ਨਾਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਖਾਸ।

ਤਦ ਪੰਡਿਤ ਕਸ਼ਮੀਰੋਂ ਆਏ, ਕੀਤੀ ਗੁਰੂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ।

ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਨੇ ਹੁਕਮ ਸੀ ਕੀਤੇ ਸਭ ਹਿੰਦੂ ਮੰਨਣ ਇਸਲਾਮ

ਧਰਮ ਬਚਾਓ ਸਾਡਾ ਇਸ ਲਈ, ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਆਏ ਖਾਸ।

ਗੁਰੂ ਕਿਹਾ “ਇਸ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਵੇ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ ਮਹਾਨ”।

ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ! ਹੋਰ ਨਾ ਕੋਈ ਤੁਸਾਂ ਸਮਾਨ।

ਮੰਨ ਇਹ ਗੱਲ ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਦੀ, ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਧਰਵਾਸ।

ਹਾਕਮ ਨੂੰ ਜਾ ਕਹਿ ਦਿਓ, ਜੇਕਰ ਨੌਵੇਂ ਗੁਰੂ ਬਦਲਣ ਈਮਾਨ।

ਦੀਨ ਅਸੀਂ ਮੰਨਾਂਗੇ ਤਾਂ ਹੀ, ਛੱਡੀ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਤੇ ਗੱਲ ।

ਪੰਡਿਤ ਮੁੜ ਗਏ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੁਰ ਪਏ, ਆਪੇ ਹੀ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਵੱਲ।

ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕੈਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇਣ ਤਸੀਹੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ,

ਹਾਕਮ ਕਹਿੰਦੇ ਦੀਨ ਕਬੂਲੋ ਗੁਰੂ ਜੀ ਧਰਮ ਤੇ ਰਹੇ ਅਟੱਲ।

ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਜੋ ਕੀਤੇ ਉਸਦੀ ਹੈ ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਸਾਲ ।

ਦੇਗ ਉਬਾਲੇ ਭਾਈ ਦਿਆਲਾ, ਚੀਰੇ ਸਤੀ ਜੀ ਆਰੇ ਨਾਲ।

ਰੂੰ ਲਪੇਟੇ ਭਾਈ ਮਤੀ ਜੀ, ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਸਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਲ ।

ਅੱਖਾਂ ਸਾਂਹਵੇਂ ਜ਼ੁਲਮ ਤੱਕਦਿਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪ ਸੰਭਾਲ।

ਹਾਕਮ ਆਖੇ ਦੀਨ ਕਬੂਲੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਚੱਲੂ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ।

ਗੁਰੂ ਕਹਿਣ, “ਨਾ ਧਰਮ ਬਦਲਣਾ, ਪਰਖ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਧਾਰ।

ਜਦ ਚਲੀ ਤਲਵਾਰ ਤਾਂ ਹੋਇਆ, ਸੀਸ ਵੱਖ, ਧੜ ਵੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰ।

ਸਾਰੇ ਹਿੰਦ ਵਿੱਚ ਏਸ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ, ਮੱਚ ਗਈ ਤਦ ਸੀ ਹਾਹਾਕਾਰ।

ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੀ ਗੱਦੀ ਹਿੱਲੀ, ਮੁਗਲ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਹਿਲੀਆਂ।

ਸੀਸ ਲੈ ਭਾਈ ਜੈਤਾ ਤੁਰ ਪਏ, ਸਫਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਝੱਲੀਆਂ।

ਧੱੜ ਲਖੀ ਸ਼ਾਹ ਲੈ ਗਏ, ਜਾ ਕੇ ਘਰ ਸੰਗ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸਸਕਾਰ।

ਪਹੁੰਚ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸੀਸ ਭਾਈ ਜੈਤਾ, ਦਿੱਤਾ ਸੀਸ ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਪਾਸ ।

ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗਮੀਆਂ ਛਾਈਆਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਹੋਇਆ ਬੜਾ ਉਦਾਸ।

ਜੈਤੇ ਨੂੰ ਲੈ ਗੋਦ ਬਾਲ ਗੁਰ, ਕਹਿ ਰੰਘਰੇਟਾ ਗੁਰੂ ਕਾ ਬੇਟਾ,

ਕਰ ਸਸਕਾਰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਬਾਲ ਗੁਰ ਕੀਤੀ ਸਚੇ ਪ੍ਰਭ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ

ਰਖ ਤਿਲਕ ਜੰਜੂ ਰਾਖਾ ਪ੍ਰਭ ਤਾ ਕਾ ।ਕੀਨੋ ਵਡੋ ਕਲੂ ਮਹਿ ਸਾਕਾ ।

ਸਾਧਨ ਹੇਤ ਇਤੀ ਜਿਨ ਕਰੀ। ਸੀਸ ਦੀਆ ਪਰ ਸੀ ਨਾ ਉਚਰੀ।

ਧਰਮ ਹੇਤ ਸਾਕਾ ਜਿਨ ਕੀਆ ।ਸੀਸ ਦੀਆ ਪਰ ਸਿਰਰ ਨ ਦੀਆ।

 

[swarn bains]

ਕਰ ਸਸਕਾਰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਬਾਲ ਗੁਰ ਕੀਤੀ ਸਚੇ ਪ੍ਰਭ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ

ਰਖ ਤਿਲਕ ਜੰਜੂ ਰਾਖਾ ਪ੍ਰਭ ਤਾ ਕਾ ।ਕੀਨੋ ਵਡੋ ਕਲੂ ਮਹਿ ਸਾਕਾ ।
ਚਮਕੌਰ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੇਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਖੀਰ ਤੀਕ ਲੜਿਆ ਵਾਹ ਓ ਬਹਾਦਰ ਧੰਨ ਹੈਂ ਤੂੰ ਤੁਸੀ

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ

ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਇੱਕ ਵਿਛੜਦਾ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਵੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਰਦਾ ਦਰਦ ਹੈ ਜੋ।

ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜਿਸਦੇ ਗੁਜਰੇ ਛੇ, ਕਿੰਜ ਸਹਿ ਗਏ ਉਹ।

ਨੌਂ ਵਰਿ੍ਹਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਸੀ ਜਦ ਸਨ ਪਿਤਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ।

ਕੀ ਗੁਜਰੇਗੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਰ ਕੇ ਕਟੇ ਹੋਏ ਜਦ ਸਿਰ ਦੇ ਦੀਦ ।

ਬਚਪਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਾਲ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਅਪਣਾ ਪਿਤਾ ਹੀ ਖੋ।

ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜਿਸਦੇ ਗੁਜਰੇ ਛੇ ਕਿੰਜ ਸਹਿ ਗਏ ਉਹ ।

ਸਰਸਾ ਕੰਢੇ ਵਿਛੜ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ।

ਸਾਹਿਬਜਾਦੇ ਵੱਡੇ ਸੰਗ ਸਨ ਪਹੁੰਚ ਗੜੀ ਚਮਕੌਰ ਦੇ ਦੁਆਰ।

ਆਪ ਹੀ ਤੋਰੇ ਜੰਗ ਜੂਝਣ ਲਈ ਪਾਉਣ ਸ਼ਹੀਦੀ ਵੱਡੇ ਦੋ।

ਇੱਕ ਵਿਛੜਦਾ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਵੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਰਦਾ ਦਰਦ ਹੈ ਜੋ।

ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜਿਸਦੇ ਗੁਜਰੇ ਛੇ ਕਿੰਜ ਸਹਿ ਗਏ ਉਹ।

ਪਹੁੰਚੇ ਜਦ ਰਾਏਕੋਟ ਤਾਂ ਅਗੋਂ ਨੂਰਾ ਮਾਹੀ ਖਬਰ ਲਿਆਇਆ।

ਸਾਹਿਬਜਾਦੇ ਛੋਟੇ ਦੋਨੋਂ ਚੁਣੇ ਦੀਵਾਰ ਚ ਓਸ ਸੁਣਾਇਆ।

ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਵੀ ਸੀ ਗੁਜ਼ਰੀ, ਭਾਰੀ ਹੋਇਆ ਮਾਹ ਸੀ ਪੋਹ।

ਇਕ ਵਿਛੜਿਆ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਵੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਰਦਾ ਦਰਦ ਹੈ ਜੋ।

ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜਿਸਦੇ ਗੁਜਰੇ ਛੇ ਕਿੰਜ ਸਹਿ ਗਏ ਉਹ।

ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਜਦ ਦੁੱਖ ਜਤਾਇਆ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਚਾਰ।

ਆਖਣ ਚਾਰ ਗਏ ਨੇ ਤਾਂ ਕੀ ਪੁੱਤਰ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ।

ਦਿਲ ਵੱਡਾ, ਗੁਰ ਵੱਡੇ ਦਾ ਸੀ, ਨੈਣੀ ਫਿਰ ਵੀ ਚਮਕੇ ਲੋਅ।

ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜਿਸਦੇ ਗੁਜਰੇ ਛੇ ਕਿੰਜ ਸਹਿ ਗਏ ਉਹ ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨਿਭਾਣਾ
ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਜਾਨ ਜਾਏ ਤਾਂ ਜਾਏ ਐਪਰ, ਧਰਮ ਨਾ ਕਦੇ ਗਵਾਣਾ।

ਰੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਲਾਡਲਿਓ, ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨਿਭਾਣਾ।

ਦਾਦੇ ਵਾਂਗੂੰ ਪ੍ਰਭ ਬਾਝੋਂ ਨਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਨਾ।

ਦੇਣ ਤਸੀਹੇ ਜੋ ਵੀ, ਤਨ ਤੇ, ਹੋ ਬੇਖੌਫ ਸਭ ਜਰਨਾ।

ਜੁੜੇ ਨਾਮ ਸੰਗ ਰਹਿਣਾ ਹਰ ਪਲ, ਮੰਨਣਾ ਪ੍ਰਭ ਦਾ ਭਾਣਾ।

ਰੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਲਾਡਲਿਓ ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨਿਭਾਣਾ।

ਤਤੀ ਤਵੀ ਤੇ ਬਹਿ ਗੁਰ ਪੰਜਵੇਂ, ਸੜਦੀ ਰੇਤ ਸਹਾਰੀ ।

ਸਹਿ ਤਸੀਹੇ ਨੌਵੇਂ ਗੁਰ ਨੇ, ਸੀ ਨਾ ਕਦੇ ਉਚਾਰੀ।

ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਚਲਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ।

ਰੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਲਾਡਲਿਓ ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨਿਭਾਣਾ।

ਯਾਦ ਰਹੇ ਕਿੰਜ ਭਾਈ ਦਿਆਲੇ, ਦੇਗ ਉਬਲੀ ਸਹਿ ਲੀਤੀ ।

ਮਤੀ ਦਾਸ ਨੇ ਤਨ ਚਿਰਵਾਇਆ, ਸੀ ਨਾ ਉਸਨੇ ਕੀਤੀ।

ਸਤੀ ਦਾਸ ਰੂਹ ਲਿਪਟੀ ਸੜਿਆ, ਮੰਨਿਆ ਪ੍ਰਭ ਦਾ ਭਾਣਾ ।

ਰੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਲਾਡਲਿਓ ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨਿਭਾਣਾ।

ਸਿਦਕ ਸ੍ਰਿਰੜ ਜੇ ਹੋਵੇ ਸਚਾ, ਅੰਗ ਸੰਗ ਪ੍ਰਭ ਨਿਭਾਏ।

ਕਸ਼ਟ ਹੋਵੇ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਐਪਰ ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨ ਜਾਏ।

ਇਸ ਤਨ ਨੇ ਤਾਂ ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ ਇਸ ਸੰਗ ਮੋਹ ਕੀ ਪਾਣਾ।

ਜਾਨ ਜਾਏ ਤਾਂ ਜਾਏ ਐਪਰ ਧਰਮ ਨ ਕਦੇ ਗਵਾਣਾ।

ਰੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਲਾਡਲਿਓ ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨਿਭਾਣਾ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਛੋਟੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ
ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਸੋਚ ਕੇ ਦੇਖੋ ਦਾਦੀ ਦਾ ਤਦ, ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਹਾਲ ।

ਸੂਬੇ ਅਗੇ ਕੀ ਹੈ ਕਹਿਣਾ, ਦਾਦੀ ਸੀ ਸਮਝਾਇਆ,

ਯਾਦ ਰਹੇ ਕਿ ਦਾਦੇ ਨੇ ਸੀ, ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ।

ਪ੍ਰਾਣ ਜਾਏ ਤਾਂ ਜਾਏ ਸਿੱਖੀ, ਨਿਭੇ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਵਾਲੋ ਨਿੱਕੀ ਖੰਡਿਓਂ ਤਿੱਖੀ ਦਸਾਂ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖੀ ।

ਪੁਰਖਿਆਂ ਆਪਣਾ ਖੂਨ ਵਹਾ ਕੇ ਇਹੋ ਇਬਾਰਤ ਲਿੱਖੀ ।

ਸਿਦਕ ਸਿਰੜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਚਲਦੀ ਹੈ ਨਾ ਚਾਲ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਤੱਤੀ ਤਵੀ ਤੇ ਬਹਿ ਗੁਰ ਅਰਜਨ ਸਿਰ ਬਲਦੀ ਰੇਤ ਪਵਾਈ ।

ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਹੇ ਤਸੀਹੇ, ਧਰਮ ਲਈ ਜਿੰਦ ਲਾਈ ।

ਤਿੰਨ ਸਿੱਖਾਂ ਜੋ ਸਹੇ ਤਸੀਹੇ, ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਕਮਾਲ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇਣ ਭਰੋਸਾ, ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨ ਜਾਏ।

ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਚੱਲ ਕੇ, ਜਾਣੇ ਸਿਰੜ ਨਿਭਾਏ।

ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਫਤਿਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਉਮਰ ਸੀ ਸੱਤ, ਨੌ ਸਾਲ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ ।

ਕੀਤੇ ਕੈਦ ਤੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਏ ਜਦ ਅੱਗੇ ਖਾਨ ਵਜ਼ੀਰ ।

ਰੁਕੇ ਨਹੀਂ ਤੇ ਝੁਕੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ, ਬਾਲ ਨ ਹੋਏ ਅਧੀਰ।

ਖਾਨ ਕਿਹਾ ਆ ਦੀਨ ਕਬੂਲੋ, ਮਾਣੋ ਹੂਰਾਂ ਨਾਲ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਜਾਨੋ ਧਰਮ ਪਿਆਰਾ ਸਾਨੂੰ ਦੀਨ ਨਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ।

ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਏਹੋ ਸਿਖਲਾਇਆਂ ਸੀ ਦਸ਼ਮੇਸ਼ ਹਜ਼ੂਰ।

ਭੱਚੇ ਹੋ ਸਮਝੋ ਸੱਚ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਰੋ ਖਿਆਲ ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਆਖਣ ਬਾਲ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਲੜਾਂਗੇ ਸਿੱਖ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਨਾਲ।

ਜ਼ੁਲਮ ਮਿਟਾਣਾ ਧਰਮ ਫੈਲਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਪਿਤਾ ਸਿਖਾਲ।

ਸੱਪ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸਪੋਲੀਏ ਨਿਕਲੇ, ਸੁਚੇ ਭਾਨੀ ਮਾਰੀ।

ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੋ, ਆਕੜ ਨਿਕਲੂ ਸਾਰੀ ।

ਨਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਡੰਗਣ ਬਣ ਗਏ ਜਦੋਂ ਸਰਾਲ ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਖਾਨ ਕਿਹਾ ਹੁਣ ਦੀਨ ਕਬੀਲੋ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੌਤ ਗਲ ਲਾਣਾ।

ਕਹਿਣ ਬਾਲ ਮਨਜੂਰ ਮੌਤ ਹੈ ਧਰਮ ਨ ਛਡਿਆ ਜਾਣਾ ।

ਪੁੱਛੇ ਖਾਨ ਕਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਰੀਏ ਕੀ ਇਸ ਹਾਲ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਕਾਜ਼ੀ ਨੇ ਫੁਰਮਾਨ ਸੁਣਾਇਆ ਕੰਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚਣਵਾਓ।

ਜਿਧਰ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਦੇ ਪਹੁੰਚੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਓ।

ਰੱਖਣੇ ਹੋਰ ਜਿਉਂਦੇ ਤਾਂ ਹੁਣ ਰਿਹਾ ਨਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਜਿੰਦਾਂ ਸੋਹਲ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਚਣਵਾਈਆਂ ਮੱਚੀ ਹਾਹਾਕਾਰ।

ਖੂਨ ਦੇ ਹੰਝੂ ਇੱਟਾਂ ਰੋਵਣ ਕੰਬ ਗਿਆ ਸੰਸਾਰ ।

ਜਾਨ ਵਾਰ ਕੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ ਬਾਲਾਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਗੁਜਰੀ ਜੀ ਜਦ ਸੁਣੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਪੋਤਰਿਆਂ ਦੀ ਹੋਈ।

ਧੰਨ ਗੁਰ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਕਹਿ ਕੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਰਜ਼ੋਈ।

ਪੋਤਰਿਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਹਿਆ ਆਖਰ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ।

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਨਿਰਾਲਾ ਕਰਦੇ ਜਦ ਅਰਦਾਸ।

ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ ਯਾਦ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਵਾਸ।

ਯਾਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਸ਼ਰਧਾ ਸੰਗ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਪਾਉਣ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾਦੀ ਤੋਰੇ, ਪੋਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਲ।

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਸਿਦਕ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦਾ

ਡਾ: ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਲਾੜੀ ਮੌਤ ਨੇ ਫਰਕ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ

ਚਾਹੁ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗੂੜੇ ਪਿਆਰ ਅੰਦਰ ।

ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ ਬਾਪੂ ਕੱਚੀ ਗੜੀ ਵਿੱਚੋਂ

ਕਿੰਨਾ ਬਲ ਹੈ ਨਿੱਕੀ ਤਲਵਾਰ ਅੰਦਰ ।

ਕਿੰਨੇ ਫਟ ਨੇ ਖਾਧੇ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ,

ਕਿੰਨੇ ਖੁਭੇ ਨੇ ਤੀਰ ਜੁਝਾਰ ਅੰਦਰ।

ਦਾਦੀ ਤਕਿਆ ਬੁਰਜ ਦੀ ਝੀਤ ਵਿੱਚੋਂ,

ਫੁੱਲ ਲੁਕ ਗਏ ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਅੰਦਰ ।

ਚੱਲੀ ਉਹ ਵੀ ਮਿਲਣ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਿਆਂ ਨੂੰ,

ਜੀਣਾ ਹੋਰ ਕੀ ਠੰਢ ਦੀ ਮਾਰ ਅੰਦਰ।

ਅਰਸ਼ੋ ਦਾਦੇ ਨੇ ਝਾਤ ਸੀ ਪਾਈ ਥੱਲੇ

ਕਿਤਨਾ ਸਿਦਕ ਹੈ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅੰਦਰ।

ਕਿਤਨਾ ਸਿਦਕ ਹੈ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅੰਦਰ

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਰੁਬਾਈਆਂ
ਡਾ:ਦਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰੇਵਾਲ

ਪ੍ਰਭ ਮਿਲਣੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਤਾਂ ਕਰਦਾ ਕਿਸਦਾ ਨਾ?
ਅੰਦਰ ਵਲ ਜਦ ਤੱਕਾਂ ਪਰ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਨਾਂ।
ਬਾਹਰ ਭਾਲਿਆ ਪਰ ਉਹ ਕਿਧਰੇ ਮਿਲਿਆ ਨਾਂ।
ਸੁੱਚੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਨ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਤਿਸ ਦਾ ਨਾਂ।

ਸੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਦਿਲ ਸੰਗ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਅਾ ਮਿਲ ਮੇਰੇ ਸਾਈਆਂ ਇਹ ਫਰਿਆਦ ਕਰੋ।
ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਣ ਜਾਵਣ,
ਗੁਰ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰਪਰਸਾਦ ਕਰੋ।

ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਦਾਤਾਰ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦਿਓ ।
ਛੁੱਟੇ ਮੋਹ ਸੰਸਾਰ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦਿਓ।
ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਮੋਹ, ਲੋਭ ਦਾ ਇਹ ਜੋ ਭਵਜਲ ਹੈ,
ਕਰ ਦਿਓ ਬੇੜਾ ਪਾਰ ,ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦਿਓ।

ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾਂ ਲੋੜਾਂ,
ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਖੁਦ ਕੀਕੂੰ ਮੋੜਾਂ।
ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਮੋਹ ਲੋਭ ਨ ਛੱਡ ਦੇ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਨ ਕੀਕੂੰ ਮੋੜਾਂ।
ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਰਹਿਣਾ,
ਮਨ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਡਾਢਾ ਹੋੜਾਂ।
ਤੇਰੀ ਜੇਕਰ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ,
ਤੈਨੂੰ ਪਾ ਮੋਹ ਜੱਗ ਦਾ ਛੋੜਾਂ।

 

[swarn bains]

ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਲਗਨ ਲਗਾ ਦੇ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਚ ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਵਸਾ ਦੇ
ਮਨ ਤੂੰ ਵਸਣ ਦਾ ਹੋਏ ਭਰਵਾਸਾ
ਜੰਮਣ ਮਰਨ ਦਾ ਹੋਏ ਖਲਾਸਾ
ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ

 

[Dalvinder Singh Grewal]

ਰੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਤੇ ਸਬਰ ਸਬੂਰੀ।
ਕ੍ਰਿਪਾ ਉਸਦੀ ਬੜੀ ਜ਼ਰੂਰੀ।
ਹਰ ਦਮ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੀ ਹੋਵੇ
ਰੱਖੀਂ ਨਾਮ ‘ਚ ਸ਼ਰਧਾ ਪੂਰੀ।
ਆਪੇ ਹੀ ਉਹ ਗਲ ਲਾਏਗਾ,
ਆਪ ਮਿਟਾਏਗਾ ਸਭ ਦੂਰੀ।

 

[swarn bains]

ਨਿੰਦਾ ਚਿੰਦਾ ਤਾਤਾ ਪਰਾਈ
ਨਿੰਦਕ ਪਾਰ ਨ ਹੋਵੈ ਭਾਈ
ਜਦੋਂ ਤੀਕ ਭਰਮ ਨ ਜਾਵੈ
ਨਾਮ ਜਪੈ ਭਗਤ ਨ ਬਣ ਪਾਵੈ
ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਮੁਬਾਰਕ ਜੀ

 

[swarn bains]

ਪਾਰਉਤਾਰਾ



ਨਾਮ ਜਪ ਲੈ ਰੱਬ ਦਾ, ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਸਾਹਿਬ ਜੱਗ ਦਾ

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮ ਜਪੋ ਭਾਈ, ਪਾਰਉਤਾਰਾ ਹੋ ਜਾਏ ਸਭ ਦਾ



ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਜੱਗ ਘੱਲਿਆ, ਕਰੈਂ ਰੱਬ ਕੂ ਯਾਦ

ਸਤਿਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਿਖਿ ਸਿਖਿਆ, ਸਤਿਗੁਰ ਕੌ ਫਰਿਆਦ

ਤੈਨੂੰ ਜੱਗ ਵਿਚ ਘੱਲਿਆ, ਹਰਿ ਨਾਮ ਜਪੈਂ ਸਦ ਰੱਬ ਦਾ

ਸਤਿਗੁਰਹ ਹੈ ਬੋਹਿਥਾ, ਹੋ ਚਰਨ ਸਰਨ ਅਸਵਾਰ

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮ ਧਿਆਇ ਬੈਂਸ, ਹੋ ਭਵਸਾਗਰ ਪਾਰ

ਗੁਰ ਚਰਨੀ ਚਿੱਤ ਜਾ, ਮਨ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ

ਸਤਿਗੁਰ ਸੱਚਾ ਸਾਹ ਹੈ, ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕਰਤਾਰ

ਚਰਨ ਧੂੜ ਮੁੱਖ ਲਾਏ, ਮਨ ਅਪਣੇ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ

ਗੁਰ ਮੂਰਤ ਚਿੱਤ ਵਸਾਏ, ਗੁਰੂ ਏ ਮੁੱਖੜਾ ਰੱਬ ਦਾ

ਨਿੱਤ ਪੂਜੈਂ ਮੜ੍ਹੀ ਮਸਾਣੀਆ ਖਾਵੇਂ ਦਰ ਦਰ ਧੱਕੇ

ਕਦੀ ਧਰਮਾਂ ਕੂ ਪੂਜਦਾ, ਕਦੀ ਟੇਕੇਂ ਮਸਜਿਦ ਮੱਥੇ

ਖੂਹੇ ਬਉਲੀ ਨਾਮ ਲਿਖਾਉਣ, ਫਿਰੈਂ ਦਰ ਦਰ ਭੱਜਦਾ

ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਬ ਮਾਇਆ ਸਾਜੀ, ਮਗਰੋਂ ਜੀਵ ਸਜਾਇਆ

ਮਾਇਆ ਬਾਝੋਂ ਜੱਗ ਨ ਚੱਲੈ, ਮਾਇਆ ਭਰਮ ਭੁਲਾਇਆ

ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਮਿਲ ਜਾਏ ਮੈਨੂੰ, ਬੈਂਸ ਮਨ ਨੀ ਰੱਜਦਾ

ਜਨਮ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਪਾਇ ਕੈ, ਸੱਚੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ

ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਸਬਦ ਸਿਖਿ, ਮਨ ਤਨ ਤੋਂ ਰਹਿਰਾਸ ਕਰ

ਗੁਰ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਭੇਦ ਨਹਿ, ਗੁਰੂ ਰੱਬ ਸਾਰੇ ਜੱਗ ਦਾ

ਵਿਚ ਗ੍ਰਂਥਾਂ ਲਿਖਿਆ, ਗੁਰ ਹਰਿ ਭੇਦ ਨ ਕਾਈ

ਹਰਿ ਨਾਮ ਧਿਆ ਬੈਂਸ, ਗਹੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਣਾਈ

ਸਤਿਗੁਰ ਭਿਖਿਆ ਪਾਏ ਕਾਸੇ, ਰਾਹ ਵਖਾਵੈ ਰੱਬ ਦਾ